तु.............



तु निघुन गेलीस
कळलेच नाही जाताना
जगच बदलेल माझे
                  कळले नाही तुझ्याकडे बघून हसताना........

रडू नकोस उगीच
चांगले नाही ते जाताना
माझे रडणे राहूनच गेले
                    तुला सगळे समजावताना............ ....

आभाळं भरले आहे
अगदी जसे होते तु जाताना
पण आता तेही बरसत नाही
                उगीचच कारण नसताना............ ........

अजूनही जातो त्याच बागेत
रातराणी फ़ुलताना
पण मला फ़क्त दिसते
                    सकाळी ती कोमेजताना............. .......

झालेच नाही आपले बोलणे
सगळा एकान्त असताना
आज सगळं सुचत जातय
                 एकटा कविता करताना............ ....

माहीत नाही पुन्हा कधी भेटु
वेगळ्या रस्त्यावर चलताना
अन जुळतील का आपल्या तारा
           वेगळ्या जगात राहताना............ ..

विषय शोधावे लागतील आता
संभाषण चालु असताना
सगळे तसेच राहील का गं
                 पुन्हा एकत्र असताना............ .........

शुन्यच आहे आयुष्य माझे
उणे तु असताना
धरलास का हात सांग तु
               सोडुनच जायचे असताना............ ...


सोन्यासारखा संसार करशील
दिल्या घरी नांदताना
सांग माझी आठवण येइल का तुला
          ती बागेतली रातराणी फ़ुलताना........

.

सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

मनातले प्रेम चेह-यावर 
दिसू देत नाहीस,
डोळ्यांनी बोलतोस पण 
ओठांवर येऊ देत नाहीस,
तुझा हा प्रेमाचा खेळ मी ओळखू तरी कसा....!!
सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

फोनवर बरेच सांगतोस पण 
प्रेमळ काहीच बोलत नाही 
भेटीच्या तारखा ठरवतोस पण 
भेटणे काही होतच नाही
आहेस माझा प्रियकर पण भासे जणू मित्र जसा....!!
सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

तुझ्यावर केलेली कविताही तू 
वाचून नुसता हसतोस,
वाटतं काहीतरी बोलशील पण 
"छान" बोलून गप्प बसतोस
प्रोफेशनल तुझं वागणं तू रोमांटिक होशीलच कसा...!!
सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

आजारी असली जरी मी तरी 
तू एकदाच फोन करतोस,
त्यातही तब्येत विचारायची सोडून 
काहीतरीच बडबडत बसतोस,
आहे जसा माझ्या मनातला राजा नाहीच मुळी तू तसा...!!
सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

रागावलीच मी तर 
तुला मुळीच करमत नाही,
मझ्याशी बोलल्या शिवाय 
तुलाही राहवत नाही,
समजून घेते मी तुला कारण मला हि तू आवडतोस असा 
सांग ना रे सख्या तू असा कसा......???

मन हे असे का असते...????

मन हे असे का असते

असूनही स्वतःचे दुसर्‍याचे का भासते


असूनही सर्वांमध्ये एकाकी
त्याचाच विचार करणारे,
दिसणार्‍या प्रत्येक चेहर्‍यात
त्याचाच चेहरा पाहणारे,
नसता जवळी तो उगीच वेड लावते
मन हे असे का असते ????

नाही येणार तो माहीत असूनही
तासन तास सैरभैर वाट पाहणारे,
आजतरी माझ्यासाठी त्याला वेळ मिळू दे
म्हणून देवाला प्रार्थना करणारे,
खोटी आस लावून स्वतःच स्वतःला फसवते
मन हे असे का असते ????

किती वेळा समझावे ह्याला
नाही इथे कुणी कोणासाठी,
नाही आहे वेळ इथे कुणाला
क्षणभरही तुझा विचार करण्यासाठी,
जाणते हे सर्व तरी त्याच्यासाठीच झुरते
मन हे असे का असते ????

दूर दूर त्या वळनावरती..



दूर दूर त्या वळनावरती, 
भेट आपुली घडली होती..
बघता बघता दोघांचीही,
ह्रदय जणू धडधडली होती..

ह्रदय अशी धडधडली जेव्हा,
डोळ्यांचे जाहले इशारे..
तुझी पापनी अलगद उठता,
तीर मनाला भिडले सारे..

तीर मनाला भिडतान्नाही,
गंध तयाचा दरवळला..
हलके हलके श्वासही माझा,
गंधासोबत विरघळला..

विरघळताना श्वास म्हणाला,
सांग माझी तू होशील का?
चिंब भिजुनी पावसात या,
मिठीत मजला घेशील का?

मिठीत मजला घेशील जेव्हा,
धरणीला या सूर मिळे..
भेट आपुली पाहून राणी,
मंद मंद पाउस जळे..

मंद मंद पाउस जळे हा,
झुरू लागली ही धरती..
प्रीतिचा गुलमोहर फुलला,
दूर दूर...त्या वळनावरती..

एक मुलगी...


एक मुलगी...
म्हणाल तर भोळी, म्हणाल तर खुळी,
स्वत:च्या स्वप्नात रंगणारी, एक सुन्दर चाफेकळी...

ति रुसते, ति हसते, ति बड बड बडबडते,
कधी हळव्या, कधी फुंद, कविता सुन्दर करते..
हसता हसता गाली तिच्या,पड़ते सुन्दर खळी,
स्वत:च्या स्वप्नात रंगणारी, एक सुन्दर चाफेकळी...

ति प्रेमळ, ति सोज्वळ, पण आहे भलतिच हट्टी,
राग, द्वेष, लोभीपणाशी, तिची कायमचिच कट्टी..
सगळ्यान्मधे असुनसुद्धा, सगळ्याहून वेगळी,
स्वत:च्या स्वप्नात रंगणारी, एक सुन्दर चाफेकळी...

निळे डोळे, लाल ओठ, पाठीवर रुळती बटा,
गौर गुलाबी चर्येवर, उष:कालची छटा..
ति अशी, ति तशी, जणु ती सोनसळी,
स्वत:च्या स्वप्नात रंगणारी, एक सुन्दर चाफेकळी...

.

एकदा का होइना प्रेम करून बघ..



आयुष्याची दोरी कुणाच्या तरी हातात देऊन बघ..
खुप वेळ असेल तुझ्याकडे..
आयुष्यातील दोन क्षण कुणाला तरी देऊन बघ..
कविता नुसत्याच नाही सुचणार…
त्या साठी तरी एकदा प्रेम करून बघ..
खुप छान वाटत रे..


सर्वात सुंदर भावनेला अनुभवुन बघ…
नुसता तडफातडफी निर्णय घेऊ नकोस..
ह्या गोष्टींचा पण विचार एकदा का होइना करून बघ..
नुसतच काय जगायच..
जिवंतपणी मरण काय असते ते अनुभवुन बघ..
एक जखम स्वतः करून बघ..


स्वताच्या पायावर कुर्हाड़ मारून बघ..
नुसत सुखच काय अनुभवायचे..
दुखाच्या सागरात एक डूबकी मारून बघ..
विरहाच्या तलवारीचे घाव सोसून बघ..
थोड्या जखमा स्वतः करून बघ..
रिकाम काय चालायच..?


आठवणीचे ओझे काय असते ते एकदा पेलुन बघ..
रडत असलेले डोळे लपवत..
एकदा हसण्याचा प्रयत्न करून बघ..
सोपं नसत रे…एकदा रडून बघ..
तुझ्या अश्रुंची चव चाखून बघ..
सांगण्याचा हेतु एवढाच की..
एकदा का होइना प्रेम करून बघ..

व्यक्त झालेली मी...



तो असेल माझ्यासाठी
मैत्रीचे स्वस्तिक ,
प्रेमातील नास्तिक मी
होऊन जाईन आस्तिक .


कुठेतरी कधीतरी तुला
डोळे भरून पाहावंसं वाटत.
पापण्या मिटता मिटता
डोळ्यातला पाणी टचकन खाली येत .


आयुष्य कस असत
बाभळीच्या पालवी सारख ,
काट्यातच फुलणार
अन काट्यातच विरणार.

आपल्याला प्रेम करता येते
कोणताच तेढ न ठेवता
मग आपण ते व्यक्त का करत नाही
कोणतेच आढेवेढे न घेता ?


पावसासाठी आम्ही दोघे
होतो एकदम वेडे ,
चिंब आम्ही होऊन जातो
पडताच नक्षत्रांचे सडे .



हल्ली मला भावनांचा
थांगच लागत नाही ,
क्षणभरही मनाला आता
उसंत मिळत नाही .



माहित नाही जगाच्या लेखी
काय अर्थाचा आहे शब्द मन ,
माझ्यासाठी त्याचा अर्थ
समजून घेणा कण नि कण .



उगवत्या सूर्याबरोबर तेजस्वी स्वप्न
पाहतात ते दोघ
रोज नवे क्षण नवे छंद
पडतात त्यांना मोह .


जीवनाचा धागा धरता धरता
मिळाला प्रेमाचा दोरखंड
कदाचित म्हणूनच आपलं प्रेम
राहिला अजरामर अखंड .

आयुष्य....


आयुष्याच्या अल्बममध्ये

आठवणींचे फ़ोटो असतात

आणखी एक कॉपी काढायला

निगेटिव्ह्ज मात्र शिल्लक नसतात



गजर तर रोजचाच

आळसाने झोपले पाहिजे,

गोडसर चहाचा घोट घेत

Tom n Jerry पाहिल पाहिजे.



आन्घोळ फ़क्त 10 मिनीटे?

एखाद्या दिवशी 1 तास द्या,

आरश्यासमोर स्वतःला

सुन्दर म्हणता आल पाहिजे.



भसाडा का असेना

आपाल्याच सुरात रमल पाहिजे,

वेडेवाकडे अन्ग हलवत

नाचणसुध्धा जमल पाहिजे.



गीतेच रस्ता योग्यच आहे



पण एखादा दिवस पाडगावकराना द्या,

रामायण मालिका नैतिक थोर पण

Movie सुध्धा enjoy करता आली पाहिजे.



कधीतरी एकटे

उगाचच फ़िरले पाहिजे,

तलावाच्या काठावर

उताणे पडले पाहिजे.



सन्ध्याकाळी मन्दिराबरोबरच

बागेत फ़िरल पाहिजे

‘फ़ुलपाखरान्च्या’ सौन्दर्याला

कधीतरी भुलल पाहिजे.



द्यायला कोनी नसल

म्हणुन काय झाल ?

एक गजरा विकत घ्या

ओन्जळभरुन फ़ुलान्चा नुसता श्वास घ्या .



रात्री झोपताना मात्र

दोन मिनीटे देवाला द्या ,

एवढ्या सुन्दर जगण्यासाठी

Thanks नुसत म्हणा



तू अशीच आहेस


तू अशीच आहेस,
एकटी एकटी जगनारी.....
सर्वात असाताना देखील,
स्वतःहाच्या शोधात फिरनारी.....

तू अशीच आहेस,
खुप प्रेमाने बोलणारी
आपल्या सरळ वागण्याणे ,
कुणालाही सहज आपलसं करणारी .....

तू अशीच आहेस ,
जीवानाच मर्म जाणनारी..
साध्या मैत्रीच्या नात्यालाही,
आपला धर्म माननारी....

तू अशीच आहेस,
एकटी एकटी जगनारी.....
सर्वात असाताना देखील,
स्वतःहाच्या शोधात फिरनारी.....

तू अशीच आहेस,
खुप प्रेमाने बोलणारी
आपल्या सरळ वागण्याणे ,
कुणालाही सहज आपलसं करणारी .....

तू अशीच आहेस ,
जीवानाच मर्म जाणनारी..
साध्या मैत्रीच्या नात्यालाही,
आपला धर्म माननारी....

तू अशीच आहेस,
दुखाःतही नेहमी हासनारी....
अन हसत हसता
नियतीला लाजवनारी ...

तू अशीच आहेस,
इतरांना सतत प्रकश वाटणारी ....
पण स्वतःहा मात्र,
काळोखात आटनारी ......

तू अशीच आहेस,
सगळ्यांपासुन दुर दुर जाणारी .
जाताना मात्र सगळ्यांच्या मनात
घर एक करुन रहणारी ........

दुखाःतही नेहमी हासनारी....
अन हसत हसता
नियतीला लाजवनारी ...

तू अशीच आहेस,
इतरांना सतत प्रकश वाटणारी ....
पण स्वतःहा मात्र,
काळोखात आटनारी ......

तू अशीच आहेस,
सगळ्यांपासुन दुर दुर जाणारी .
जाताना मात्र सगळ्यांच्या मनात
घर एक करुन रहणारी

अधुरी भेट आपली..





कॉलर ट्यून हवी होती तीला गालावर खळी,
आवाज ऐकताच खुदकन हसली दातांची फळी.


हळू हळू मैत्री आमची वाढू लागली मस्त,
तिकडे मात्र नेहमीच नेटवर्क येई व्यस्त.


काही दिवसांनी मैत्री आमची थोडा वेळ थांबली,
थोड्या विश्रांती नंतर खूप चांगली चालली.


एकदा ती फोनवर मला एवढ काही बोलली,
जणू माझी चांबडी तीने केल्यावानी सोलली.


तीला तिच्या बोलण्याच वाटल फारच वाईट,
पण मी देखील घेतली अखेर तिचीच साईट.


फोन केला तीने मला मागितली माझी माफी,
मी म्हणालो आपण दोघ पिऊया का ग कॉफी.


ती म्हणाली मला तू एक तारीखला भेट,
मी म्हणालो तीला एवढं का ग लेट.


ती म्हणते चावट करू नकोस घाई,
मी म्हणालो तीला तू तर लाजाळूच बाई.


ती म्हणाली मी ट्रेन ने येईन थेट,
मी म्हटले ट्रेन कशाला विमान आणीन जेट.


ती म्हणाली विमान नको मला वाटते भिती,
मी म्हटले घाबरतेस कशाला वाजलेत किती.


तेव्हा पासून मी तर एकदम वेडापिसा झालो,
कसा बस मी आपला स्टेशन वरती आलो.


ट्रेन मध्ये होती भरमसाट गर्दी,
गर्दी पाहून कि काय माझी पळून गेली सर्दी.


बघता बघता उशीर झाला वाजले होते चार,
ती म्हणाली ( फोनवर ) आज नको नंतर भेटू यार.


एवढ करून त्या दिवशी भेट आमची झालीच नाही,
मी गेलो एवढ्या दूर पण ती मात्र आलीच नाही.


त्या नंतर तिची माझी मैत्री तिथेच तुटली,

मैत्रीची ती ट्रेन माझी कायमस्वरूपी सुटली.



अशी ती माझ्या सामोरी कधी आलीच नाही,

पण मनातून माझ्या ती पाठमोरी कधी झालीच नाही.



अजूनही ती माझ्या मनात एका पाखरा प्रमाणे वसते आहे,

म्हणूनच कि काय या कवितेच्या रुपात तुमच्या सोबत हसते आहे.



आजही आठवण तुझी मी आहे जपली,

स्मरणात राहील कायम अधुरी भेट आपली.

प्रेमाचा खरा अर्थ आता मला कळला होता


दूरवरच्या माळावर
मला एक वड दिसला होता
माझ्याप्रमाणेच तोही मला एकटा वाटला
मी त्याला विचारलं
टुझ्याही मनात तेच चाललयं का जे माझ्या मनात
तर म्हनाला
मी तर पडलोय प्रेमात
तुझं मला काय माहीत?
मी पुन्हा विचारलं
प्रेम म्हनजे काय असतं
तर म्हनाला
प्रेम हे जगन्याचं भान असतं
पावसानंतर हिरवं झालेलं रान असतं
बर्फ़ाळ थंडीत गारठून गेलेलं पान असतं
वैशाखवणव्यात पानगळ झालेलं झाड असतं
अलगद झोळीत पडलेलं दान असतं
मी त्याला विचारलं तू कुणाच्या प्रेमात पडलायस
तर म्हणाला
मी त्या मेघाच्या प्रेमात पडलोय
जिने मला गेल्या पावसात भिजवलं
मी त्याला म्हणालो
अरे मी तीला ओळखतो, सगळेच ओळ्खतात
ती तर सगळ्यानांच भिजवते
पण पण म्हणून तू तिच्या प्रेमात पडलायसं
अरे मग तर तू मुर्खच
अरे तू स्वताकडे पाहिलयस का?
अर्धा तर जमिनीत रुतलेला
उंच होण्याऐवजी नुसताच जाडीने वाढ़णारा
त्या आकाशीच्या मेघांची अपेक्षा करतोयस
तर तो नुसताच गूढ़् हसला
इत्क्यात अंधारुन आले
आकाशात मेघच मेघ जमा झाले
तो हर्षभरीत नजरेनं वर बघत् होता
पण ती मात्र वाऱ्याशी गप्पा मारत होती
त्याच्याशी खेळत होती
या वडाबद्द्ल तर तीला काहीच माहीत नव्हते
मी खिन्न मनाने
परत निघालो
थोडा दूर गेलो असेल तोच
काडकन आवाज झाला
प्रकाशाचा लोळ उठला
मेघातून निघालेली वीज
धाडकन वडावर कोसळली
मी त्याच्याकडे पाहिले
मरणाच्या दारात असुनही
तो हसत होता
मला म्हनाला
अरे मी तिच्यासोबत घालवलेला
हा क्षण मला पुरेसा आहे
मी समाधानाने प्राण सोडतो आहे
मी मात्र सुन्न झालो होतो
प्रेमाचा खरा अर्थ आता मला कळला होता

आई तुझी आठवण येते;

आई तुझी आठवण येते;
सुखद स्मृतींच्या कल्लोळांनी काळीज का जळते

वात्स्ल्याचा कुठें उमाळा, तव हातांचा नसे जिव्हाळा
हृदयांचे मम होऊन पाणी, नयनीं दाटून येते

आई तुझ्याविण जगीं एकटा, पोरकाच मज म्हणति करंटा
व्यथा मनींची कुणास सांगूं, काळीज तिळतिळ तुटतें

हांक मारितो आई आई, चुके लेकरूं सुन्या दिशाही
तव बाळाची हांक माउली, का नच कानीं येते

सुकल्या नयनीं नुरले पाणी, सुकल्या कंठीं उमटे वाणी
मुकें पाखरूं पहा मनाचें, जागीं तडफड करतें

नको जीव हा नकोच जगणें, आईवांचुन जीवन मरणें
एकदांच मज घेई जवळीं, पुसुनी लोचनें मातें

आई फ़क्त तुझ्यासाठी.......

बांधून मनाशी खुणगाठी
निघालो धावत स्वप्नांपाठी
कचरते मन, अडखळते पाउल
आई फ़क्त तुझ्यासाठी.......

कशी राहशील सोडून मला
सतावेल आठवण क्षणाक्षणा
रडन्यासाठी तुला आता
न लागेल कांद्याचा बहाणा

airport वर तुझा हात सोडवताना
माझं उसणं अवसाण...गळून गेलं होतं
शेवटच्या क्षणी जर बाबांनी तुला माघे खेचलं नसतं...
त्या विमानातलं एक सीट नक्कीच रिकामं गेलं असतं...

प्रत्येक वेळी तुला फोनवर बोलताना
गळा अगदी दाटून येतो.....
थांबवून हुंदका कसाबसा मी..
balance संपल्याचा बहाणा करतो..
कळुन ही न कळल्यासारखी तू..
मग माझंच सांत्वन करतेस...
पण मलाही माहित आहे आई..
फोन ठेवताच तू रडतेस...

इथे रोज pizza आणि burger खाताना...
तुझ्या भाकर भाजीची आठवण येते..
अशी तुझी आठवण काढून जेवताना मग..
का कुणास ठावूक..प्रत्येक गोष्ट खारटचं लागते...

ऑफिसातुन थकुन घरी आल्या नंतर, तोंडातून
"आई चहा दे गं " अगदी सहज निघून जातं
आणि तू इथे नसल्याचं लक्षात येताच...
घर अगदी भकास भकास वाटू लागतं...
चहा पिण्याची इच्छा जाते मरून...
शरीर बोजड अन मन खिन्न खिन्न होतं.....

थकलेलं माझं शरीर, लगेचच...
स्वताःला निद्रेच्या ताबी देतं...
सताड जागं माझ मन मात्र, तुझा ..
केसांतून फिरणारा...गोंजारणारा हात शोधत राहतं...

सकाळी उठल्यानंतर पुन्हा मगं
माझी रोजचीच धावपळं सुरू होते...
आणि मग मनात विचार येतो...
तू असलीस की सर्व कसे सुरळीत होते...

अशा या माझ्या busy दिनचर्येत...
तुझी उणीव जाणवत राही क्षणोक्षणी
धावत येईन परत तुझ्यापाशी आई,
पहिली संधी मला मिळता क्षणी....

सरतील दिवस बघता बघता
परत येईन मी तुझ्याचपाशी...
ठेवून पायावर डोई, मागेन तुझी माफ़ी
सोडून तुला नाही जाणार..पुन्हा कधीही मी परदेशी....


                                                       --पंकज सोनवणे

ती आई होती म्हणूनी...

ती गेली तेव्हा रिमझिम, पाऊस निनादत होता
मेघांत अडकली किरणे, हा सूर्य सोडवित होता

ती आई होती म्हणूनी, घनव्याकूळ मी ही रडलो
त्यावेळी वारा सावध, पाचोळा उडवित होता

अंगणात गमले मजला, संपले बालपण माझे
खिडकीवर धुरकट तेव्हा, कंदील एकटा होता

तुलाच ध्यावे , तुलाच गावे , तुला पूजावे आई !

"तुलाच ध्यावे , तुलाच गावे , तुला पूजावे आई !
जगत अवघ्या तुझासरखे , दुसरे दैवत नाही ! "


"चंद्राचे चांदणे तर नित्य बदलत असते ,
परंतु,
आईच्या वात्सल्याची अमावस्या कधीच होत नसते !
नदीच्या पात्रतले पाणीही नेहमी वाढत - घटत राहते,
परंतु,
आईच्या प्रेमाचा प्रवाह
कधीही घटत नाही , आटत नाही !"

घरापासून दूर .......................

घरापासून दूर .......................
मी घरी कीतीही दिवसभर दंगा केला
तरी मला आई थोपताल्याशिवय कधीच झोपली नाही
घरापासून दूर म्हणुनच आता कदाचित
शांत झोप कधी लागलीच नाही

कुणी वीचारते "तुला घरी जाऊस वाटत नाही"?
कसा सांगू त्यांना घरातून निघताना
आईला मारलेली मीठी सोडवत नाही

आई तू सांगायची गरज नाही
तुला माझी आठवण येते
आता माझ्यासाठी डब्बा करायचा नसतो
तरीही तू सहा वाजताच उठतेस

तुझ्या हातचा चहा तुझ्या हातची पोली
तुझ्या हातची माझी न आवडती भाजी खायला
आजही जीभ आसुसली

घरापासून दूर .......
आई जग खुप वेगले आहे
तुझ्या सावलीत अगदी बिनधास्त होतो
आता रानागानत उन आहे

तू आपल्या पील्लान साठी
सगला केलस एक दीवस पिल्लं म्हणाली
आई आता आम्हाला जायचय
आंनी तू त्यांना जाऊ दीलस

आई तू इथे नाहीस
बाकी माझ्याकडे सगळे आहे
घरापासून दूर
जग खुप वेगले आहे

तिच्या लग्नाची पञिका


तिच्या लग्नाची पञिका आज घरी दिसली,
थरथरत्या हातांनी त्यावरची 'आसवे' पुसली....
एक 'अश्रु' नेमका तिच्या नावावरच पडला,
नाव खराब होईल म्हणुन पुसनारा हाथ अडला...
दोन_चार थेँबं तिच्या 'आईच्या' नावावरही पडली होती,
जिच्याकडे हाथ पसरवून ती माझ्यासाठी रडली होती.
काही घसरलेली आसवे 'लग्नस्थळ' दर्शवत होती,
अगदी त्याच्याच समोर आमची 'भेटायची जागा' होती....
'आहेर आणु नये' यावरही थोडा ओलावा होता,
तिच्या 'बर्थ_डे' साठी मी माझा मोबाईल विकला होता...!

                                                           किशोर  कोलगे

ओळख....


ओळख.... नसतेच कधी कोणाची कोणाशी
ओळख.... नसतेच कोणाला कधी स्वतःची
ओळख.... असल्याचा आव असतो सर्वांशी
ओळख.... मग हीच गत असते सा-यांची

ओळख.... विसरलेत सारे आज अर्थच ह्या शब्दाचा
नाममात्र उरले आहेत आज हे शब्द
ओळख.... बनते कधी ही देखील आजी माजी
म्हणतात ना कामापुरता मामा आणि ताकापुरती आजी

ताकाला जाऊन भांडे लपवणारेही बरेच असतात
ईथेही मग उगाच ओळखीचा आव आणतात
स्वार्थ स्वतःचा परमार्थ केल्याचा भासवतात
ओळखीच्याच जोरावर अनेक पदे मिरवतात

मग पुन्हा होतेच गत इथेही तशीच
म्हणतात ना गरज सरो वैद्य मरो
माणसाची प्रवृत्ती ही कायम अशीच
सार्थ साधताना मग कोणी येथे उरो अथवा मरो

कशाला करावी पर्वा कोणी कोणाची
जो तो समर्थ येथे घेण्या स्वतःची काळजी
पण इथे सत्ता मात्र सदैव आमची
आव असा जणू हाच वाहतो जगाची काळजी

मग पुन्हा कधी तरी अशीच जाणवते गरज
मग धुंडाळतो आम्ही जुन्या ओळखींना
देतो करून जाणीव मग त्यांनाही त्याची
अन उगाच येते उधाण जुन्याच विनोदांना

ओळख.... नसतेच कधी कोणी जपायची
खरं तर जपायची असतात नाती
नाती मैत्रीची निखळ मैत्रीची निस्वार्थी मैत्रीची
माझ्याबद्दल,

मी राम, मला मराठी कविता वाचायला खुप आवडतात. मी स्वता कविता नहीं करत. पण मला ज्य़ा कविता आवडतात त्या मी या ब्लॉग च्या माध्यमातून तुमच्या समोर मांडत आहे. तुम्हाला नक्की आवडतील. जर तुमच्या कविता ही या ब्लॉग वर पब्लिश करायच्या असतील तर मला मेल करा. माझा ईमेल आहे ramgonkar@gmail.com

तुम्ही हा ब्लॉग FACEBOOK वर किवा ORKUT वर ही ज्वाइन करू शकता.
जर तुम्हाला मज्याशी लाइव चाट करायचे असेल तर मला ऑरकुट वर ज्वाइन करा.

तुमचा शुबेछुक
राम.

तुझी आठवण....


वाटल नव्हत ह्रदय तुटल तर
इतक दुःख  सोसाव लागेल,
आज पर्यंत स्वासानी मला,
पण  यापुढे त्याना पोसाव लागेल,

तुझ्या आठ्वानिच्या साखर  झोपेत,
माझी कालची रात्र गोडव्यात सरली,
पूर्वी स्वप्नांच्या जत्रेत मन जायच,
पण  काल स्व्प्नानिच मनात जात्रा भरली,

प्रेम…. शब्द  दोन  अक्षरांचा,
नुसता  एकला  तरी  हर्ष  होतो,
आणि  उच्चारला  तर
दोन  ओठांचा  स्पर्श  होतो,

तुज्या  डोळ्यातला इवलासा  अश्रु,
मला  समुद्राहून  खोल  वाटला,
कारन  मीच  होतो,
म्हणून  माझ्या  डोळ्यात  समुद्र  दाटला,

माझे दुःख बघवत नाही,
म्हणून एक ढग रदत होता,
तुमच आपल काही तरीच,
म्हणे तेव्हा पाउस पडत होता,

.
माझे दुःख  बघवत  नाही, म्हणून  एक  ढग  रदत  होता,तुमच  आपल  कही  तरीच, म्हणे  तेव्हा  पाउस  पडत  होता,
तुझ्या आठ्वानिच्या साखर  झोपेत, माझी कालची रात्र गोडव्यात सरली, पूर्वी स्वप्नांच्या जत्रेत मन जायच, पण  काल स्व्प्नानिच मनात जात्रा भरली
वाटल  नवत  Hruday Tutal Tar etak Dukh: Sosav Lagel, Aaj Paryant Swasani Mala, Pan Yapudhe Tyana Posaw Lagel,
Tuzya Aathavanichya Sakhar Zopet, Mazi Kalchi Rat Godvyat Sarali, Purvi Swpnanchya Jatret Man Jaych, Pan Kal Swpnanich Manat Jatra Bharli,
Prem… Shabd Don Aksharancha, Nusta Ekala Tari Harsh Hoto, Aani Uccharla Tar Don Othancha Sparsh Hoto,
Tuzya Dolyatala Evalasa Ashru,Mala Samudrahun Khol Vatala, Karan Mich Hoto, Mhanun Mazya Dolyat Samudra Datala,
Maz Dukh: Baghavat Nahi, Mhanun ek Dhag Radat Hota, Tumch Aapal Kahi Tarich, Mhane Tevha Paaus Padat Hota,

हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!

शब्दांच्या या दुनियेत, मन माझे रमत नाही


कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!



शब्दांच्या प्रवासात

ओळ काही मिळत नाही,

वेचली अनेक शब्द फुले

पण शब्द शब्दाला जुळत नाही



खेळ हा शब्दांचा, मनाला कळत नाही,

कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!



रचल्या शब्दांच्या ओळी,

पण यमक काही जुळत नाही,

लिहिलेल्या कवितांना मग

अर्थ काही उरत नाही,



कशी आहे हि वेळ, सरता सरत नाही,

कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!
गणपती बाप्पा मोरया मंगलमूर्ति मोरया

माझिया प्रियाला प्रीत कळेना!!!


तू काही न बोलता
मला सारे उमगते;
तुला कसे रे भेद हे
मनात ठेवणे साधते;
गीत आपुले एक तरीही, सूर का जुळेना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना!!!

मला कळू दे का हा दुरावा,
का हा अबोला, दूर न व्हावा
याच विचारी दिवस जाई, सांज का ढळेना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना!!!

दोघांत काही नाही, तरीही
ओढ कशाला एकमेकांची
मजला वाटे, काय तुला ते, सांगता येईना
माझिया प्रियाला प्रीत कळेना!!!

आई....


माया ममता भरुनी जीव लावते आई
नाही जगात कोठे अशी दूसरी ममताई.....

मंदिराचा कळस दिसावा तशी आईची ख्याति
अंगनातिल तुळशी प्रमाणे संभाळते घरची नाती
प्रेमस्वरूप तुझे वात्सल्य तुझी स्मुति मनात ठाई
घराघरात दारादारात तुझे स्मरण होते आई.....

वृक्ष जसे उन्हात न्हाउनी सर्वास देते साउली
तसे मनी दुख झेलुनी सुख देते माउली
देवाचेही भान हरपते तुझ्या ममते पाई
हात जोडून देव म्हणे तुला शरण गे आई.....

अर्थहिन् जीवन होता तूच देते वैभव माया
तुझ पाहून या धरतीची सुखलोलुप झाली काया
तुझ पाहून वेदना सरया अदागालित लपून जाई
भूक ही तुझ्या प्रेमाची शांत ना होणार आई.....

गुंतलेले तुझे हात नेहमी असतात कामात
तुझी अंगाई एकावयास चंद्र घेउन येई रात
स्वप्न एक ठरावे खरे पुढल्या जन्मी मिळावी पुण्याई
तुझ्याच पोटी यावा जन्म हीच आस मोठी आई..... 

मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो?

पाहताच क्षणी फ़क्त तू नाही,
मी पण प्रेमात पडलो होतो,
मनाची चल-बिचल फ़क्त तू नाही
मी ही अनुभवत होतो,
मग तुला का वाटले  मी  प्रेमात  नव्हतो …?


चोरून पाहण्याचा खेल फ़क्त तू नाही,
मी पण उघडपणे खेलत होतो,
डोळ्यातले तुजे सुवाद फ़क्त तू नाही,
मी पण अप्रत्यक्ष रित्या बोलून साधत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?


समोर असण्याची इछा फ़क्त तू नाही,
मी पण देवाकडे मागत होतो,
मधे येणारा दुरावा फ़क्त तू नाही,
मी पण संधि साधून टालत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?
पहिल्या प्रेमात फ़क्त तू नाही,
मी पण विचारायला घाबरत होतो,
मनातली भावनेत फ़क्त तू नाही,
मी पण पुरता गुंतत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?


उगाच रुसलेले फ़क्त तू नाही,
मी पण खोटे खोटे दाखवत होतो,
दुराव्याच कडू कारल फ़क्त तू नाही,
मी पण कधी कधी मुद्दाम खात होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?


प्रेमाची परिभाषा फ़क्त तू नाही
मी पण प्रथमच शिकत होतो,
सावधपणे पाउल फ़क्त तू नाही
मी पण मित्राना विचारून टाकत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?


प्रेमाची काबुली फ़क्त तू नाही
मी पण देणार होतो,
पुढाकार घेणारा कोण हे फ़क्त तू नाही
मी पण मनाला विचारत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?


बोलायची गरज नाही हे फ़क्त तू नाही
असे मी पण समजत होतो,
दोघांचे प्रेम आहे हे फ़क्त तू नाही
मी पण मनापासून मानत होतो,
मग तुला का वाटले मी प्रेमात नव्हतो …?

थोडासा थांब बघतर मागे वळून

थोडासा थांब बघतर मागे वळून
कुठेपर्यंत आले आहे मी
तुझ्या सोबत तुझ्या नकळत
थोडासा थांब बघतर जरा

हे डोळे फक्त तुझीच वाट बघत आहे रात्रदिवस
थकलेत् रे ते
त्याना एकदा अलगद तुझ्या ओठानी पुसून तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

तुझ्या नसन्याने तुझ्या असण्याचे महत्व कळला आहे मला
तुझ असण पुन्हा एकदा देऊन तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

तुझ काम, तुझ घर, तुझे मित्र, तुझ विश्व
सगळ सगळ मान्य मला
पण इथे कुणीतरी तुझ्यासाठी एक जग उभ केलय
ते बघून तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

हा चंद्र सुद्धा हसतो मला
म्हणतो, ज्याला तू आमच्यात शोधत असत्तेस रात्र रात्र
तोही तुझ्यासाठी झुरततोय का असाच
त्या चंद्राला उत्तर देऊन तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

आठवण तुलाही येते माझी
पापणी तुझी ही ओलवते अश्रूनी
त्या अश्रूना माझ्या ओंज़ळीत देवून तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

तुझ हसण तुझ बोलण
तुझा राग तुझ गप्प राहण
घेऊन गेलास तुझ्याबरोबर तू सर्व
ज़गण्यासाठी तेवढेच आहे रे माझ्याकडे
माझ जगण देऊन तर ज़ा जरा...
थोडासा थांब बघतर जरा

माझ्या ज़वळ थोडा बसतर जरा
माझा सहवास, माझा श्वास, माझी सोबत
अनुभव तर जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

प्रेमात म्हणे न सांगता न बोलता
सर्व काही कळत
मग न सांगता न बोलता
मला समजून तर घे जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

तुझ्यात स्वत:लाच हरवून
बसले मी कुठेतरी
जरा येऊन मला माझेपन
शोधून तर दे जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

माझ्या दिवसात, माझ्या रात्रीत
माझ्या प्रत्येक क्षणात तू आहेस
व्यापून टाकल आहेस तू मला
माझा एक एक क्षण
मला परत देऊन तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा

एकदा, फक्त एकदाच माझ्या मनात डोकवून तर जा
स्वता:लाच बघितल्यावर कस वाटत
ते सांगून तर जा जरा...
थोडासा थांब बघतर जरा

अळुवा वरच्या थेंबासारखा आहे रे हे आयुष्य... क्षणभंगुर
कुणी ते पाण हलवण्या आधी आणि तो इवलसा थेंब कुठेतरी लुप्त होण्याआधी
एकदा प्रेम करुन तर जा जरा...
थोडासा थांब बघतर जरा
शेवटचा थोडासा थांब

कसलीही अपेक्षा नाही... की कासलही बंध नकोत
प्रेम केल आहे तुझ्यावर... त्यात कसले व्यवहार नकोत
भावनाच फक्त कळतात रे मला
त्याचा पलिकडचे काहीही नको
एकदा त्या भावनाना स्पर्शून तर जा जरा
थोडासा थांब बघतर जरा
ह्या वेडीला थोडस शहाणपण शिकवून तर जा जरा.
थोडासा थांब बघतर जरा

मनमाझे ..... तुझ्याकडे आहे


मन माझे तुझ्याकडे आहे,
कधी अंतर्मनात झाकून बघ.
मन गुंतवण्यात
वेगळीच मजा आहे,
तुझेही माझ्यात गुंतवून बघ.


प्रेमाच्या
गोड गोष्टी करताना
हळूच मिठीत मला घेऊन बघ.
कल्पनेतली ती उबदार
झुळूक
प्रत्यक्षातही कधी अनुभवून बघ.


क्षण काही जगलोत सोबत
आठवणीत
त्या माझ्या रमून बघ.
अथांग सागर तुझ्यावरच्या प्रेमाचा,
मनात
माझ्या बुडून बघ.


स्वप्न तुझेच फक्त डोळ्यात माझ्या
तू ते
माझ्या डोळ्यांनीच बघ.
बघता बघता तुला स्वतःला
हळूच माझेही स्वप्न
पाहून बघ.


जिवापाड प्रेम लावीन
तु थोडे तरी लावून बघ
मी
तर वेडी झालीच आहे
तुही प्रेमात माझ्या वेडा होऊन बघ.


जसा
तू सामावलायस माझ्यात
तसचं तुझ्यातही मला सामावून बघ
जरी तू वेगळा
अन् मी वेगळी
एकरूपता तरी जाणवेल बघ.


नाही करणार एवढे प्रेम
दुसरे कोणी
हवी तर परिक्षा घेऊन बघ
फक्त परिक्षेचा निकाल पहायला
जगी
तुझ्या मला असू दे बस्स !!

पाऊस.....

 
कातर वेळचा गार वारा,
तुझी स्मृती घेऊन भेटतो,
मिट्ट काळोख येता गारवा,
पाऊस अलगद मनात दाटतो


मला आवडतो पाऊस,
गुलमोहराला फुलावणारा,
अन, तेवढ्याच मायेने,
बाभळीला हि झुलवणारा


 

जसे अतूट नाते असते पाऊस आणि छत्रीचे,
तसेच काही नाते तुज माझ्या मैत्रीचे,
पाऊस येतो आणि जातो
साथ छत्रीची असू दे असेच तो सांगतो


मी मुद्दामच छत्री आणत नाही,
पाऊस येणार म्हणून,
मला भिजताना पहिले,
तू छत्रीत घेणार म्हणून



कोसळणारा पाऊस पाहून,
मला नेहमीच एक प्रश्न पडतो,
माझे तर ठीक आहे,
पण हा कोणासाठी रडतो......

तू दिलेल्या अश्रुना हिर्या सारखा जपेन,
तुझ्या डोळ्यात येऊ,
पाहणारा अश्रूंचा पाऊस,
तुला माझ्या डोळ्यात दिसेल.



 
पाऊस कधीचा पडतो,
झाडाची हलती पाने,
हलकेच मला जाग आली,
दु:खाच्या मंद स्वराने



ढग येतात पण पाऊस पडत नाही,
आठवणी येतात पण चेहरा दिसत नाही,
काय मी बोलू तुला पुढे गाय मागे वासरू,
संग प्रिये मी तुला कसे विसरू



 
तू अस्स कशी पाहिलास कि वाटल,
खरच पाऊस पडायला हवा,
मी अंग चोरताना तुझा,
धिटाईचा स्पर्श घडायला हवा.


नसती उत्तरे द्यावी लागतात,
वेड्यासारखं वागल्यावर,
पण वेड्यासारखं वागायला होत,
पाऊस पडायला लागल्यावर



 
पाऊस पडत असताना, तो मातीचा सुगंध,
आणि गार गार वारा......
मला नेहमीच आवडतात झेलायला,
मुसळधार पावसाच्या त्या बरसणाऱ्या धारा....


रात्री वारा सुटलेला,
आणि पाऊस पडत होता,
सहज वर पहिले तर चक्क,
चंद्र रडत होता.


आठवणीतला पाऊस नेमका,
तुझ्या घरापाशी बरसतो, 
माझा वेडा चातक पक्षी इथे,
एका थेंबासाठी तरसतो



ओल्या तुझ्या त्या स्पर्शाला,
मंद-मंद असा सुवास आहे,
आजही आठवतोय तोच पाऊस,
अडकलेला ज्या मध्ये माझा श्वास आहे.