तेच तेच क्षण आठवतात



विसरेन विसरेन म्हणत 
तेच तेच क्षण आठवतात


का ती आठवते? अन मन होते उदास 
नसण्याने तिच्या होतो वेडेपणाचा आभास 
वेड्यात काढतात मित्र अन नाव मला ठेवतात 
पण काय करू मी 
विसरेन विसरेन म्हणत
तेच तेच क्षण आठवतात .................



का ती आठवते? अन हृदय हि कोमेजते 
न दिसणाऱ्या तिची हृदयात छवी उमटते 
अशा छवीला पाहून मरतो मी एकांतात 
पण काय करू मी 
विसरेन विसरेन म्हणत 
तेच तेच क्षण आठवतात .................



का ती आठवते? अन हास्याची रांगोळी होते 
रंगात आलेल्या मैफिलीला बेरांगाची साथ मिळते 
कधी न पडलेली अभद्र स्वप्न हि आत्ताच दिसू लागतात 
पण काय करू मी 
विसरेन विसरेन म्हणत
तेच तेच क्षण आठवतात .................



का ती आठवते? अन होते निराशा 
आठवणीत तिच्या फक्त अश्रुंचाच ओलावा
अश्रू हि सुकतात अन डोळे माझे थकतात
पण काय करू मी 
विसरेन विसरेन म्हणत
तेच तेच क्षण आठवतात .................



विसरेन विसरेन म्हणत
तेच तेच क्षण आठवतात .................

बघ पडशील माझ्या प्रेमात.....



तू सोडुन गेलीस तेव्हा 
फारसे काही जाणवले नाही
जाणवले असेलही पण मी 
ते जगासमोर आणले नाही

तूला काय वाटणार ग
माझ्या वेड्या भावनेचं
कारण तू ठेवलं होतं 
नातं माझ्याशी फक्त मैत्रीचं

मीच होतो वेडा 
पडलो तुझ्या प्रेमात
तू एक दिवस होशील 
माझी होतो या भ्रमात

पण आजही स्वप्नी
वाटतय तू मला मिळणार
कारण स्वप्नात जगण्याची 
मजा तूला नाही ग कळणार

तू मैत्रिच नातही तोड्लं
त्याचं कारण मला माहीती आहे
खरं तर तुला माझ्या प्रेमात 
पडण्याची तूला भिती आहे


.

फ़ुलपाखरु ते मज-जवळ आले..



अशाच एका संध्याकाळी
फ़ुलपाखरु ते मज-जवळ आले
येऊन सुदर, स्वछंदी, ऊनाड
कानी माझ्या दु:ख सागुन गेले...

ओळख नाही त्याची नि माझी
पहिल्याच भेटीत इतक्या जवळ आले
मीही मित्र म्हणून दु:ख तुझे आहे ते माझे
सागुनी प्रेमळ स्वप्णी त्यास वचन दिले...

दिवस रात्र झटलो
दु:ख त्याचे दुर करण्यामागे लागलो
माहित होती व्यथा त्याची मला
स्वत:ला विसरुन त्याजवळ जाऊ लागलो...

हसत रहवे त्याने सतत
म्हणून स्वत: रडत राहिलो
कळत-नकळत मन माझे त्यासी जुडले
स्वछंदी मन माझे मला सोडुनी गेले...

दिवस तो मग असाच एक
न सागताच आला
फ़ुलपाखरु ते उडुन दूर गेले
आहाकार मनी माजला...

फ़ुलपाखरुच ते, नाही बंधनात कुणाच्या
उगाच मन हे भ्रमात होते
कधी न कुणाचे झाले ते
मन माझे त्याच्या साथ होते...

कधी न ह्रुदयाच्या "बीट" त्या
आज त्यासाठी पडू लागल्या
लळा लाऊनी ते इतके गेले
आठवणी स्वप्णी येऊ लागल्या...

नेहमीच ते माझे-माझे
म्हणत राहिलो
पण त्याचा कधी
मी झालोच नाही....

.

काय,लिहु मी हया आईच्या मायेवर....



काय,लिहु मी हया आईच्या मायेवर....
त्रास हा आपल्या जन्माचा होतो हा आईवर,
खोट वाटत असेल तर,विचारा तुमच्या आईला,
किती झाला त्रास तुमच्या जन्माचा........




नाही सोडले तिने इतरांसारखे नदीच्या किना-यावर,
घेऊनी कडेवर, खांदयावर,
शिकवल कस चालायच हया,आयुष्याच्या वाटेवर,
बोलली तु जा,आहे मी पाठीशी, या जीवनाच्या वाटेवर......




धरुनी हात , शिकवली अ-आ-ई पानावर,
केली मस्ती-आली सुस्ती तर चटके दिले या पाठीवर,
जरी चटके दिले तिने पाठीवर तरी , त्रास होतो तिलाच ,
आहे स्वप्न तिचे, माझ्या मुलाने नाव कोराव जगाच्या पाठीवर.....




पण,झालो आपण मोठे की फ़ुटतात शिंग-डोक्यावर,
नाही राहत आपल प्रेम आपल्या आई-वडिलांवर,
राहते ते फ़्कत आजुबाजुच्या आणि कालेजच्या मुलींवर,
लाज वाटते कोणी बोलेल तु फ़िरतो अजुन आई-वडिलांबरोबर,
पण,नाही त्रास होत त्या आईला या मुलाच्या वागण्यावर......




दिल लग्न लावुन,त्यांनी मला माझ्या निवडीवर,
वाटल,मला ते चुक आणि मी बरोबर या माझ्या निर्णयावर,
संसार करुनी दोघ जाऊ या सुरळीत जीवनावर,
पण,सगळ विसकटल जीवन ही माझ्या गणितावर.....




बाळा जातो तर जा,पण जा काळा-वेळेबरोबर,
पण,लक्ष नाही दिले मी तिच्या शब्दावर,
होतो,आता पश्चाताप केलेल्या क्रुत्यावर,
काय,फ़ायदा आता रडुनी तिच्या आठवणीवर,
काय,लिहु मी हया आईच्या मायेवर.....